Παραπομπές: Φώτης-Βόλος

Παρασκευή, Νοεμβρίου 23, 2012

Ο Φώτης του αθέατου δρόμου

Ξεφύτρωσε στους δρόμους της πόλης μας ξαφνικά και σχεδόν από το πουθενά, στην δεκαετία του'80. Ένας λεπτός, ψηλός άντρας απροσδιορίστου ηλικίας, (πριν λίγο καιρό έμαθα ότι είναι στα 82 του πλέον αλλά καθόλου δεν του φαίνεται) που φορούσε, χειμώνα - καλοκαίρι, το ίδιο χακί μπουφάν, έμοιαζε βρώμικος και είχε μακριά μαλλιά.
Κυκλοφορούσε στο κέντρο της πόλης, μοίραζε λουλούδια στις γυναίκες (και μοιράζει ακόμη), έλεγε διάφορα ακατανόητα και κάποιες φορές μιλούσε για αγάπη και για Θεό.
Δεν ήξερε κανείς να πει από πού κρατούσε η σκούφια του.
Τότε ήμουν στα ντουζένια της δημοσιογραφικής μου πορείας και είχα το περιοδικό "Ώρες".
Έστειλα -θυμάμαι- έναν συνάδελφο να του πάρει συνέντευξη και βγήκε ένα πολύ όμορφο κομμάτι, όπου όμως ο Φώτης, παρεκτός των φιλοσοφημένων θέσεών του, που βασίζονταν στο "αγαπάτε αλλήλους", δεν μας είχε διαφωτίσει σχετικά με την καταγωγή του. Ωστόσο το περιοδικό είχε μόλις κερδίσει έναν ιδιότυπο διαφημιστή, καθώς αυτός ο παράξενος άνθρωπος φώναζε στους δρόμους "Ώρες....να διαβάζετε τις Ώρες, φιλάκια στις Ώρες".
Η μόνη πληροφορία που αποκτήσαμε από κείνη την συνέντευξη ήταν πως έμενε σε μια σπηλιά, στον λόφο της Γορίτσας (περιοχή αρχαιολογικού ενδιαφέροντος, στην άκρη της πόλης).
Όσο περνούσαν τα χρόνια, τόσο ο Φώτης γινόταν κάτι σαν εκ των ων ουκ άνευ της πόλης.
Τον γνώριζαν όλοι πια, έμπαινε στα καταστήματα, έλεγε "καλημέρα" και ευχές, άφηνε ένα κέρμα για το καλό και φεύγοντας έλεγε "Να αγαπάτε. Ακούτε; Μόνο αγάπη."
Οι άνθρωποι άρχισαν ολοένα και λιγότερο να τον θεωρούν μουρλό.
Μετά σταμάτησαν να τον λένε και παράξενο.
Ήταν και είναι απλά ο Φώτης, κάτι σαν ξωτικό, σαν δια κάτι σαλός (μερικοί λένε πως δια τον έρωτα γυναικός παρεφρόνησε αλλά εμένα μου μοιάζει σαν πολύ στα καλά του).
Μια εποχή τον βρήκα να μένει κάτω από το σκέπαστρο ενός ξωκκλησιού στην Πορταριά. Μου είπαν πως τούτο το ενδιαίτημα τον φιλοξένησε για καναδυό χρόνια.
Ο ναίσκος είναι των Ταξιαρχών -δεν ορκίζομαι ότι είχε παρτίδες με τους Αρχαγγέλους-.
Όμως το ξανασκέφτηκα όταν τον συνάντησα -ανήμερα της γιορτής των Αγγέλων- και μου είπε πως στους δρόμους της πατρίδας μας κυκλοφορούν εκατομμύρια άγγελοι. (Το αναφέρω στο δημοσίευμά μου "Εκατομμύρια άγγελοι".....).
Ο τωρινός τόπος διαμονής του είναι έξω από την πόλη, σε ένα παράπηγμα μέσα στο κτήμα κάποιου, στην περιοχή Κογιάτικα (μετά τον οικισμό Φυτόκο).
Με τον καιρό, το μόνο που άλλαξε είναι ότι δεν φορά πια εκείνο το χακί μπουφάν, "πλούτισε" και ό,τι του δίνουν το δίνει ελεημοσύνη, μιλάει περισσότερο -λέγοντας πάντα όμως ό,τι γουστάρει και μόνον, το ύφος του προσδιορίζεται πλέον ως ενός αγαπημένου ανθρώπου και αυτές τις μέρες ρυθμίζει την κυκλοφορία, σε μια διασταύρωση πίσω από τον μητροπολιτικό ναό.
Είναι δίπλα το γραφείο μου και τον άκουσα ένα μεσημέρι να φωνάζει: "Μπορείς, μπορείς, πάτα γκάζι, φύγε. Ευχαριστώ. Καλά Χριστούγεννα. Ευλόγησον. Ευλόγησον."
Βγήκα στο μπαλκόνι και τον είδα να σταματά αυτοκίνητα για να περάσουν άλλα και είδα τους οδηγούς όλους χαμογελαστούς (πρώτη φορά είδα τόσους ανθρώπους μαζεμένους, να χαμογελούν αλλά και να υπακούν σε παραγγέλματα).
Ανάμεσα στις κουβέντες που έχουμε ακούσει απ' αυτόν είναι πως δεν του λείπει τίποτε, πως ο άνθρωπος αν αγαπά είναι πλήρης, πως για να ζήσουμε, θέλουμε μόνο τον Θεό. Δεν κάνει διδασκαλία. Περπατάει στους δρόμους και μονολογεί, σαν να είναι μόνο αυτός και ο εαυτός του. Ξέρει ότι τον ακούμε και μεις αλλά δεν δείχνει να τον ενδιαφέρει. Μοιάζει σαν να εκτελεί κάποιο καθήκον...Κήρυκος ίσως, σε μια πόλη ανθρώπων με κουρασμένες ακοές που μόνο το αλλόκοτο και μη συμβατικό, μπορεί να κάνει το ους τους ευήκοον....
Καμιά φορά λέει "γεια σου ομορφούλα, να χαίρεσαι την ομορφιά σου" και ξαναθυμόμαστε τα αγόρια που σφύριζαν κάτω από αρχαία παράθυρα, άλλοτε πάλι το ακούμε σαν "Χαίρε κεχαριτωμένη" που δεν μας ανήκει αλλά πιστοποιεί την χαμένη ομορφιά της καθαυτής γυναικός (που διασώθηκε μετά την Εύα).
Όπως και νάχει, ο Φώτης δεν ορίζεται, δεν χαρακτηρίζεται, δεν ανήκει, δεν υπόκειται, δεν περιορίζεται.
Μόνη εξαίρεση, ένα απόγευμα που τον είδα να κάθεται μαζεμένος και αμίλητος στα σκοτάδια του ναού, μετά τον εσπερινό. Κοίταζε την Πλατυτέρα συνέχεια και δεν έδινε σημασία στον κόσμο που μπαινόβγαινε για ένα κεράκι. Όταν είδε τον ιερέα σηκώθηκε, είπε "την ευχή σου πάτερ" και έκανε μία υπόκλιση.
Βρήκα την ευκαιρία και του είπα "καλησπέρα Φώτη" και κείνος μόνο κούνησε το κεφάλι προς τα κάτω και αυτό ήταν όλο. Μετά ξαναγύρισε στην θέαση της Πλατυτέρας.
Εγώ έφυγα, ο Φώτης έμεινε. Πού ακριβώς και με ποιούς έμεινε, Κύριος οίδε....

Σημείωση: Το κείμενο αυτό γράφτηκε την συγκεκριμένη χρονική στιγμή, από επιλογή, ως κόντρα και αντίθεση στους ξεφτιλισμένους των καιρών (κάποιος από αυτούς, σήμερα μας γνωστοποίησε και ότι έχει συνουσιαστεί με την μισή Αθήνα -πάλι καλά που άφησε απήδηχτη την υπόλοιπη Ελλάδα, για νάχουν να πηδήσουν και αυτοί που το κάνουν συστηματικά πια -εγχώριοι και ξένοι-).
Δυστυχώς όμως γι'αυτούς, υπάρχει και η άλλη Ελλάδα που διαφεύγει της ξεφτίλας και σε λίγο θα αρνείται και να την υποστεί.
Προσεχώς, το "μπορείς, πάτα γκάζι, φύγε" του Φώτη, θα είναι σύνθημα !

7 σχόλια:

cummulus είπε...

Τό περίμενα αὐτό τό κείμενο. Μέ ὅσα ἔχω διαβάσει γιά τόν Φώτη, θά μπορῦσα νά τόν χαρακτηρίσω ἀκριβῶς μέ τρεῖς λέξεις, πού εἶμαι σίγουρος ὅτι τίς άντιλαμβάνεσαι.
Καλό ξημέρωμα῎

24 Νοεμβρίου 2012 - 4:25 π.μ.

ΝΕΚΡΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ είπε...

Σε ποια πόλη μένεις, Έλενα;
Αυτός ο αδελφός είναι προφανώς ένας διά Χριστόν σαλός (όπως κι εσύ το επισημαίνεις). Η παρουσία του σημαίνει πάρα πολλά για όλους μας.
Αδελφέ αναγνώστη, ίσως και στην πόλη σου υπάροχουν παρόμοιοι (λαϊκοί ή παπάδες, άντρες ή γυναίκες), άνοιξε τα μάτια και πρόσεξέ τους.
Ο Χριστός να τον προσέχει, για να δίνει θάρρος σε όλους. Δόξα τω Θεώ.

24 Νοεμβρίου 2012 - 9:08 μ.μ.

ΕΛΕΝΑ είπε...

Φίλε cummulus ξέρω ότι περίμενες το κείμενο και η αναμονή σου ήταν ένας από τους λόγους που το έγραψα.
Υποψιάζομαι τις τρεις λέξεις...Αν είναι ευλογημένο, μας τις λες κιόλας.
Αγαπημένε Νεκρέ για τον κόσμο, μένω στον Βόλο.
Μακάρι να συμβαίνει αυτό που λες για την σαλότητα του Φώτη.
Σε ευχαριστώ για το πέρασμά σου από δω.

26 Νοεμβρίου 2012 - 2:06 μ.μ.

cummulus είπε...

...ὥς,"/εν Χριστῶ σαλό".

26 Νοεμβρίου 2012 - 6:34 μ.μ.

Marian είπε...

Moυ έστειλαν τη σειρά με τα ποστς του Φώτη και πολύ τα ευχαριστήθηκα. Να είσαι καλά για την καταγραφή. Να μας ανεβάζεις κ άλλα τέτοια μερακλήδικα -τα χρειαζόμαστε...

6 Φεβρουαρίου 2013 - 6:56 μ.μ.

ΕΛΕΝΑ είπε...

Να σε έχει ο Θεός καλά και σε παρακαλώ να προσεύχεσαι για μένα να μην πάρουν τα μυαλά μου αέρα και νομίσω ότι δεν είναι ο Φώτης που αρέσει (ως δημοσίευση)αλλά τα γραφόμενά μου.
Ευχαριστώ πολύ.

6 Φεβρουαρίου 2013 - 7:02 μ.μ.

μητσος είπε...

πολύ όμορφο κείμενο...νάσαι καλά!!!
την ευχή Του να έχουμε!!!

30 Απριλίου 2013 - 12:28 μ.μ.

http://anazhthseis-elena.blogspot.gr/2012/11/blog-post_23.html

Τετάρτη, 3 Οκτωβρίου 2012

Άνθρωποι της καρδιάς....

Βράδυ αργά,ζαλισμένη από την κούραση...Έξω απόλυτη η ησυχία και βαθύ το σκοτάδι...Τέτοιες ώρες είναι συνήθως που έρχονται στο νου μου σκέψεις για τη ζωή μου...Είναι οι ώρες του "ταμείου" μου,οι μόνες δικές μου ώρες...Σκέφτομαι το "σισύφειο" μαρτύριο στο οποίο έχω καταδικάσει τον εαυτό μου,να τρέχω συνεχώς και ποτέ να μην φτάνω...Από το σπίτι στη δουλειά κι από εκεί στις δραστηριότητες των παιδιών,ξοδεύω τη ζωή μου σε πράγματα που αντλούν την αξία τους μόνο από την πλούσια φαντασία μου...Θυμάμαι τον παππούλη μου-βιβλική φιγούρα,ψηλό,ευθυτενή,με πλούσια,κάτασπρη κόμη-να κάθεται ώρες ατελείωτες κάτω από τη μουριά της αυλής μας,απλά ατενίζοντας τον κάμπο,με μια γαλήνη χυμένη στο πρόσωπό του και ένα χαμόγελο πληρότητας να το φωτίζει...

Σκέφτομαι τον θάνατό του,γεμάτος αξιοπρέπεια όπως και η ζωή του...Αρνήθηκε να πάει στο νοσοκομείο...Ζήτησε να τον αφήσουν απλά να σβήσει στο σπίτι του,όπως και έγινε...Ευλογημένη απλότητα και ηρεμία...Απόκτησε στη ζωή του ό,τι ήταν ουσιαστικό και τίποτα περισσότερο από αυτό:ένα σπιτάκι μικρό και ταπεινό(μεγάλο και ζεστό όμως στη θύμηση και την καρδιά μας),έναν κήπο που πάντα έδινε πλούσια σοδειά και την βεβαιότητα ότι έκανε το χρέος του απέναντι στα παιδιά του όσο καλύτερα μπορούσε(ποτέ δεν έκανε το αδύνατο δυνατό...μάλλον ήταν ευχαριστημένος με αυτά που μπορούσε να κάνει...δείγμα ταπεινότητας και αυτογνωσίας)...

Δεν θέλησε ποτέ-από όσα ξέρω-παραπάνω από τα απλά αυτά πράγματα...Δεν απέκτησε ποτέ αυτοκίνητο,δεύτερο σπίτι,δεύτερο κυριακάτικο ρούχο και φορεσιές περισσότερες από αυτές που χωρούσαν σε μια μικρή βαλίτσα...Δεν ήθελε φαγητά περίπλοκα ούτε παραπάνω από το κανονικό σε ποσότητα...Δεν είχε σύνταξη και δεν ξέρω αν είχε πάει ποτέ του σχολείο...Δεν έσπρωξε ποτέ τα παιδιά του να γίνουν πρώτοι μαθητές στο σχολείο και με μεγάλη προσπάθεια κατάφεραν οι δάσκαλοι της εποχής να τον πείσουν να στείλει ένα τουλάχιστον παιδί του για σπουδές...Έπαιρνε ικανοποίηση από τη δική του ζωή και δεν στηρίζονταν στις πλάτες των παιδιών του...

Ήταν πάντα ήρεμος και-η μητέρα μου λέει-δεν τον είχαν δει ποτέ να φωνάζει...Τον αγαπούσα και τον θαύμαζα τον παππού μου για τη σοφία του...Δεν ξέρω πως εμείς,οι άνθρωποι του πολιτισμού και της εξέλιξης παγιδευτήκαμε στη μαρτυρική αυτή κατάσταση της περιπλοκότητας των πάντων...Γιατί ενώ όλα τα έχουμε τίποτα δεν είναι αρκετό...Γιατί παλεύουμε για πράγματα φθαρτά που αποδεδειγμένα δεν φέρνουν τη χαρά στην ψυχή μας...Σκέφτομαι πως τα παιδιά και τα εγγόνια μου δεν θα έχουν την τύχη να ζήσουν κοντά σε έναν παππού σαν τον δικό μου,να αντλήσουν χυμούς ζωής πραγματικής και όχι πλασματικής...

Διαβάζω τότε και τον κυρ-Φώτη,τον Κόντογλου που όποτε καταφεύγω στα βιβλία του μου φαίνεται πως βάζω μια τάξη στο μυαλό μου,μέχρι να έρθει πάλι η βουή του κόσμου να μου τη διαλύσει...
"Όποτε μπορώ,ξεμακρύνω από την ταραχή της σημερινής ζωής.Κάθουμαι στο σπίτι μου,μακρυά από τον κόσμο.Ζωγραφίζω κανένα εικόνισμα,γράφω καμιά ιστορία ή καμιά σκέψη για τον εαυτό μου,φιλοτεχνώ κανένα χειρόγραφο,ή κουβεντιάζω με κανέναν απλόν άνθρωπο,που δεν τρέχει για ν΄αρπάξει πολλά λεφτά,κ΄είναι ήσυχος και βλογημένος.

Οι τέτοιοι άνθρωποι δεν λείψανε ολότελα στον καιρό μας,και γι αυτό το πράγμα δοξάζω τον Θεό μέρα νύχτα.Ζούνε ειρηνικά,ήσυχα,απλά,φτωχικά,μα αυτοί για μένα είναι οι πιο πλούσιοι.Η ζωή τους έχει νοστιμάδα,ενώ των αλλουνών,εκεινών που βρίσκουνται όλοένα σε στριφογύρισμα,σαν μηχανές,η ζωή τους είναι δίχως καμμιά νοστιμάδα.Λέγω "η ζωή τους",μα ποια ζωή;Αυτοί δεν έχουνε τον καιρό να ζήσουνε.

Όλο βιάζονται,ο νους τους βρίσκεται αλλού,στα χρήματα,στις επιχειρήσεις,στα πολιτικά.Ολοένα αγωνία.Ολοένα ανησυχία.Ολοένα νευριασμός,από τις δουλειές τους,από τα κέρδη κι από τις ζημιές τους,από την παγκόσμια κατάσταση,από τον φόβο μήπως γίνει πόλεμος,από το ανεβοκατέβασμα του χρυσαφιού στο χρηματιστήριο,από τα παιδιά τους που σπουδάζουνε στην Αγγλία και στην Αμερική,από τα σπίτια τους,από τα μαγαζιά τους,από τα χτήματά τους,από τα καράβια τους.Το κεφάλι τους βρίσκεται μέσα σε ένα βουερό σύννεφο από σκοτούρες,που το τσιμπάνε σαν να ΄ναι σφήγκες ακαταμέτρητες.

Κι όλα αυτά λένε πως τα τραβάνε για να μαζέψουνε λεφτά,και μ΄αυτά να απολάψουνε τη ζωή,ως που πεθαίνουνε και μπαίνουνε μέσα σε μαρμαρένια μνήματα που τους χτίζουνε κείνοι που τους κληρονομήσανε....Δεν υπάρχει πιο θλιβερό πράγμα από μια τέτοια ζωή.Θαρρείς πως τους άρπαξε μια ρόδα και τους στριφογυρίζει,δίχως να μπορούνε να ξεκολλήσουνε από τα γρανάζια της.

Πεθαίνουνε ,χωρίς να δοκιμάσουνε μήτε ένα γενναίο αίσθημα,δίχως να δροσιστούνε από μια χριστιανική πράξη,χωρίς ν΄απομείνουνε μια στιγμή μοναχοί με τον εαυτό τους ή με τους αγαπημένους τους,να ειρηνέψουνε λίγο,να απογευτούνε μια στάλα τη ζωή.Την έχουνε...ακουστά την αληθινή ζωή.Αγοράζουνε όλα τα εργαλεία της ζωής,ακόμα και τα πιο ακριβά,και μονάχα να τη ζήσουνε δε μπορούνε οι δυστυχισμένοι.Είναι σαν τον Τάνταλο,που έβλεπε το νερό διψασμένος και δεν μπορούσε να πιει.Η φτώχια τους είναι μεγάλη."(Από το άρθρο "Ταραχή και ειρήνη")

Και η καρδιά μου μαλακώνει όταν νοερά κάθομαι δίπλα στην κυρά-Γιάνναινα,στο φτωχικό καλύβι της...."Σε κείνη την περιφέρεια ζούσε ακόμα μια ψυχή,μια γυναίκα,που τη λέγανε κυρα-Γιάνναινα,χήρα με δυο μικρά παιδιά.Είχε κάνει ένα γιδοκάλυβο ανάμεσα στα δένδρα,σ' έναν τόπο απάτητον,και ζούσε εκεί πέρα ξεμοναχιασμένη.Το 'να το παιδί της,το μεγάλο,ως έντεκα χρονών,το λέγανε Γιώργο και φύλαγε κάτι λιγοστά γίδια.Το άλλο,το μικρό,το λέγανε Πλάτανο,και καθότανε με τη μάννα του κ' έπαιζε μοναχό του,γύρω στο καλύβι.Η μάνα τους πότε πήγαινε με τα γίδια,κι αυτή,πότε καθότανε στο καλύβι και μαγείρευε,έπλενε,ή έγνεθε με τη ρόκα.Ήτανε όλο χαμογελαστή,ξυπόλητη,μ' ένα μαντήλι ριγμένο στο κεφάλι της.Αρχαία γυναίκα,αγιασμένη.

Τον Πλάτανο τον είχε βαφτισμένον ένας δάσκαλος από το χωριό τους,κι απ' αυτό κατάλαβα πως τον είχε βγάλει Πλάτωνα,κι οι δικοί του τον κάνανε Πλάτανο.Κι αληθινά,ήτανε σαν Πλάτανος,μ' όλο που ήτανε μικρό ακόμα,ως τριάμισυ χρονών,καλοκάγαθο,μα άγριο,σκληρό,άφοβο.Όλη τη μέρα έκανε πόλεμο.Σκαρφάλωνε στα δέντρα για να βρει φωλιές,ή για να κρεμάζεται από τα κλαριά, κατρακυλούσε μεγάλες πέτρες και τις κοπανούσε με άλλες πιο μικρές,κ' είχε καταπληγωμένα τα χέρια του.Έσκαβε μ' ένα σίδερο γύρω στο καλύβι,έπιανε φίδια,γουστέρες,τις έδενε απ' την ουρά, τις κρέμαζε στα δέντρα.Η μάνα του δεν ταραζότανε ποτέ,μήτε έδινε σημασία,μην τυχόν πάθει τίποτα το παιδί της με τις πέτρες και με τα φίδια που πάλαιβε ολοένα.Αρηά και που το μάλωνε,όποτε τύχαινε να χτυπήσει κανένα γίδι.

Τι απλότητα που είχανε στη ζωή τους αυτά τα πλάσματα!Το φτωχικό μου ήτανε παλάτι μπροστά στο καλύβι τους.Έβλεπα πως ζούσανε οι αρχαίοι άνθρωποι,μ' ένα τίποτα.Τι δυστυχία να φοβηθούνε,αφού δεν είχανε τίποτα;Κ' οι τρεις ήτανε γεροί σαν τ' αγρίμια.Η θροφή τους ήτανε ψωμί, και τυρί,γάλα και χορτάρια.Το γιδοκάλυβο είχε ως τέσσερα μέτρα μάκρος και δυόμιση φάρδος,και ήτανε λίγο ψηλότερο από την κυρά-Γιάνναινα.Η πόρτα ήτανε χαμηλή,είχε και μιαν άλλη τρύπα,για παράθυρο. Αποπάνω,το καλύβι ήτανε σκεπασμένο με κλαριά,με χορτάρια και με τενεκέδες.Μέσα μοναχά που κοιμότανε.Όλα τα άλλα τα κάνανε απέξω.Ζούσανε στον ανοιχτό αέρα.

Η κυρά Γιάνναινα ήτανε πάντα χαμογελαστή.Δεν την είδα ποτέ κατσουφιασμένη.Ήσυχη,λιγομίλητη, απροσποίητη, είχε μια ιεροπρέπεια που μου έκανε βαθιά εντύπωση,σαν να είχα μπροστά μου κάποιο αγιασμένο πρόσωπο.Συλλογιζόμουνα τις σημερινές γυναίκες,σε τι ξεπεσμό βρίσκονται,σε καιρό που τούτη η βουνίσια,ξυπόλητη,με τη ρόκα στο χέρι,με το μαντήλι ριγμένο στο κεφάλι της,με το υφαντό φουστάνι της,μ' όλη την ταπείνωση που είχε απάνω της,ήτανε σαν κάποιο επίσημο πρόσωπο.

Σαν πέθανε ο άντρας της,πήρε τα παιδιά της κι αποτραβήχτηκε μέσα στο ρουμάνι,έκανε το γιδοκάλυβο και ζούσε σαν άγριο πουλί με τα πουλάκια του.Μήτε απελπισία,μήτε αναστενάγματα,μήτε παράπονα.Γι' αυτή όλα ήτανε καλά.Ω,βλογημένη γυναίκα,τι δύναμη που είχες μέσα σου!Όλο χαμογελαστή,καλόγνωμη,με τον καλό λόγο στο στόμα της,συμμαζεμένη,σεμνή αυστηρή.Ποιος της έμαθε τον καλό τρόπο μέσα στα βουνά;Από ποιον διδάχτηκε αυτή την αξιοπρέπεια;Μυστήριο!

Να,τέτοιες ήτανε οι μανάδες που γεννούσανε παλλικάρια σαν τον Θανάση Διάκο,σαν τον Τζαβέλλα,τον Νικηταρά,τον Κολοκοτρώνη,τον Μακρυγιάννη,τον Βλαχάβα!Μ' όλη τη φτώχεια της,ήτανε κατακάθαρη.Ολοένα έπλυνε ρούχα,ολοένα λουζότανε η ίδια,έλουζε και τα παιδιά της.Μέσα το καλύβι έλαμπε.Κουβαλούσε το νερό από μακρυά,με το βαρέλι,γιατί το λιγοστό καλό νερό που έβγαινε κοντά τους το 'χανε για να πίνουνε.

Η ομιλία της είχε πολύ χάρη και ξυπνάδα.Έλεγε πολλά ρητά.Είχε και μεγάλη ευλάβεια.Θυμιάτιζε κάθε βράδυ κι άναβε τα καντήλια ταχτικά στο ρημοκκλήσι της αγιάς Βαρβάρας μαζί με τον Χρήστο.Μ' όλο που δεν έμαθε καθόλου γράμματα,ήξερε κάμποσες προσευχές κ' ιστορίες για άγιους και για θαύματα.Δεν θυμάμαι να μου έκανε κανένας γραμματιζούμενος την εντύπωση που μου 'κανε η αγράμματη κυρα-Γιάννενα."(Από το άρθρο "Απλή κι αληθινη ζωη")

Και πάλι ο νους μου πετάει από τον κυρ-Φώτη Κόντογλου,στον δικό μας Φώτη,τον Φώτη της καρδιάς μας,όλων των ανθρώπων του Βόλου.Άνθρωπος απλός,ταπεινός-ευτυχώς δεν έχει χαθεί εντελώς αυτό το είδος-ζει σαν τα πετεινά του ουρανού,όπου βρει, σε σπηλιές ή καλύβια φίλων... Δεν υπάρχει άνθρωπος που να μου αρέσει περισσότερο να κουβεντιάζω από ότι με τον Φώτη...Μου διηγείται για τα χρόνια τα παλιά,όταν ο ίδιος ήταν παιδί και μου δίνει τις καλύτερες συμβουλές για το μεγάλωμα των παιδιών μου...Φοράει πάντα τα ίδια ρούχα και τα αλλάζει μόνο όταν πλέον δεν φοριούνται...

Ό,τι χρήματα έχει τα μοιράζει αμέσως,πηγαίνει όπου θέλει περπατώντας -και επειδή τα τελευταία χρόνια μένει σχετικά κοντά μας,μπορώ να βεβαιώσω πως καθημερινά περπατάει απίστευτες αποστάσεις-και σκύβει στο δρόμο του να μαζέψει όσα σκουπιδάκια βρεθούν στο διάβα του...Εκείνο όμως που περισσότερο απολαμβάνω είναι η αίσθηση απορίας στο πρόσωπο όσων δεν τον ξέρουν όταν τον δουν να τους χαμογελάει και να τους εύχεται "Καλημέρα"... Η σοφία και η καλοσύνη του είναι πηγαία και το λουλούδι που θα σου προσφέρει βγαλμένο από την καρδιά του,χωρίς καμιά ιδιοτέλεια.Αγιασμένος άνθρωπος,ουσιαστικός,από αυτούς που όλοι θα έπρεπε να συναντήσουν στη ζωή τους...

Αλλά πως έφτασα από τη δική μου ζωή στον Φώτη;Νους είναι αυτός και πετάει όπου θέλει...Και θέλει να πετάει κοντά σε ανθρώπους που τον αναπαύουν,που θεωρεί πως έχουν καταλάβει το νόημα της ζωής,πως σέβονται το δώρο που τους χάρισε ο Θεός ,πως δεν χαράμισαν τη ζωή τους παρά μόνο για πράγματα που αξίζουν...Η ώρα πέρασε...Χαρμολύπη το συναίσθημα...Λύπη για όσες ώρες από τη ζωή μου έχασα και χαρά για όσους ανθρώπους τέτοιους γνώρισα...Απλούς,αλλά που στα μάτια μου αξίζουν περισσότερο από τους "σημαντικότερους" ανθρώπους τούτου του κόσμου...Γιατί πέταξαν από πάνω τους όλους τους τύπους και τις συμβάσεις της κοινωνίας μας,γιατί δεν ντύνουν τη ζωή τους με ψέματα και-κυρίως-γιατί αυτά τα έκαναν από επιλογή και όχι λόγω καταστάσεων...μόνοι τους έκοψαν τα δεσμά που τους αιχμαλώτιζαν με τα γήινα και ασφαλή και γιατί το βλέπω πως..."Αυτό που κόβεις μόνος σου,σου δίνει άλλη χάρη...αυτό σε κάνει βασιλιά,σε κάνει παλικάρι"...Βασιλιάδες στις καρδιές μας λοιπόν...Καληνύχτα...

51 σχόλια:

Rena Christodoulou4 Οκτωβρίου 2012 - 12:09 π.μ.

ΓΕΙΑ ΣΟΥ ΟΣΤΡΙΑ!!!!
ΥΠΕΡΟΧΗ Η ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΣΟΥ!!!!
ΣΥΜΦΩΝΩ ΜΑΖΙ ΣΟΥ, ΔΗΛΗΤΗΡΙΑΖΟΥΜΕ ΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ ΜΕ ΤΑ ΠΑΡΑΠΑΝΙΣΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ!!!
Η ΧΑΡΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΑ ΑΠΛΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ!!!!!
ΟΙ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΚΑΠΟΙΟ ΜΟΥΣΕΙΟ Η ΑΠΟ ΣΠΙΤΙ;
ΚΑΛΟ ΒΡΑΔΥ!!!!!
Απάντηση
Απαντήσεις
Sofia Sofeto4 Οκτωβρίου 2012 - 2:05 π.μ.

Ευχαριστώ!
Απάντηση
Απαντήσεις
Mary4 Οκτωβρίου 2012 - 8:13 π.μ.

Απόλαυσα κάθε σου λέξη...
Πως κύλησαν οι σκέψεις σου κι άγγιξαν την ψυχή μου, τα πρόσωπα, οι εικόνες...

Σ' ευχαριστώ για όσα μου πρόσφερες αυτό το πρωινό γλυκιά μου...

Σεβασμό κι αγάπη σου στέλνω!
Απάντηση
Όστρια4 Οκτωβρίου 2012 - 8:31 π.μ.

Όταν τα καλά λόγια προέρχονται από ανθρώπους που με τις ιστορίες τους με μαγεύουν έχουν πολλαπλάσια αξία...Ευχαριστώ πολύ...Σου στέλνω την αγάπη μου...
Απάντηση
βιβη4 Οκτωβρίου 2012 - 8:49 π.μ.

Πόσο αληθινοί είναι όλοι αυτοί οι άνθρωποι που περιέγραψες. Εμείς δυστυχώς εδώ στην πόλη της Αθήνας έχουμε χάσει το νόημα της ζωής και όλο τρέχουμε και ποτέ δεν προφταίνουμε και ποτέ δεν είμαστε ικανοποιημένοι.
Απάντηση
Απαντήσεις
Ρανια4 Οκτωβρίου 2012 - 10:37 π.μ.

Kαλη σου μερα Μαρια μου!
Τι ομορφιες μας χαρισες παλι σημερα...και εικονες...υπεροχες!
Μου θυμιζουν το σπιτι της νονας μου στο νησι που εχει κρατησει στοιχεια μιας αλλης εποχης,αν και πια προσαρμοσμενο στις αναγκες της σημερινης.
Σ'ευχαριστω,σ'ευχαριστω πολυ!Η σκεψη μου κοντα σου...Αγαπη και μονο
Πολλα φιλια...xxxx
Απάντηση
Απαντήσεις
starhomecraft4 Οκτωβρίου 2012 - 11:18 π.μ.

Καλημερα Οστρια!Καταπληκτικη αναρτηση!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!Φιλια!!!!
Απάντηση
Απαντήσεις
Eva Psarrou4 Οκτωβρίου 2012 - 11:26 π.μ.

Σ΄ευχαριστώ που έφερες κοντά μου αυτούς τους ανθρώπους, μέσα από τη δική σου εμπειρία. Σ' ευχαριστώ για την έμπνευση και το μάθημα ζωής..
Σε φιλώ!
Απάντηση
Απαντήσεις
Sophie4 Οκτωβρίου 2012 - 12:01 μ.μ.

Καλημέρα Μαρία μου!!!Η σημερινή σου ανάρτηση υπέροχη!!Πολλά πράγματα που βλέπω στις εικόνες τα έχω στο πατρικό μου η μητέρα μου τα κρατάει όλα δεν πετάει τίποτα.Όταν της λέω να τα δώσουμε σε κανένα λαογραφικό μουσείο η απάντησή της είναι ''γιατί τι σου κάνουν,σου τρώνε τίποτα;Θα έρθει η ώρα που θα σου χρειαστεί το κάθε πραγματάκι γιατί να το πετάξεις!!!!Τώρα γιατί εμένα μου φαίνεται πως δεν θα αργήσει και πολύ αυτή η ώρα χα χα χα!!!Πάντως τα λόγια σου Μαρία μου και οι σκέψεις σου με αγγίζουν πάρα πολύ και χαίρομαι να διαβάζω τις αναρτήσεις σου αν και σε έχω χάσει λίγο τώρα τελευταία!Με ξέχασες!!Μήπως τρέχεις και εσύ σαν όλους αυτούς που περιγράφεις;Δάσκαλε που δίδασκες......χα χα χα!!!Πλάκα σου κάνω!!!
Φιλάκια γλυκιά μου και να είσαι πάντα καλά!!!
Απάντηση
Απαντήσεις
Αρμονία4 Οκτωβρίου 2012 - 2:32 μ.μ.

Θα προσθέσω και την δική μου αγάπη, στην αγάπη των άλλων κοριτσιών!!Διάβαζα και ένιωθα πως όλα αυτά τα έγραψα εγώ ή ότι εσύ, με κάποιο τρόπο, έχεις διαβάσει τις σκέψεις μου για την ουσία, για την ολοκλήρωση που βρίσκεται στην απλότητα.
Με συγκίνησες, γιατί θυμήθηκα κι εγώ τον δικό μου παππού (από μαμά) και τη δική μου γιαγιά (από μπαμπά).
Σ΄ευχαριστώ για σήμερα και την επόμενη φορά που θα συναντήσεις τον δικό σου κ. Φώτη, δώστου ένα χαμόγελο κι ένα αγριολούλουδο από μένα.Σε φιλώ. ...και το φωτογραφικό υλικό εξαιρετικό.
Απάντηση
Απαντήσεις
αγκαθι4 Οκτωβρίου 2012 - 7:53 μ.μ.

Όταν σε διαβάζω αισθάνομαι την απλότητα και την ανθρωπιά που ΄μαθα.Λόγια απλά που βγάζουν μεγάλο καημό.Άνθρωπος δε γεννιέσαι, αλλά γίνεσαι.Κι εσύ πιστεύω ότι το κέρδισες αυτό το στοίχημα.Μένω στην επαρχία κι όλα αυτά που περιγράφεις-με παραστατικό τρόπο-συμβαίνουν πραγματικά.Εδώ είμαστε μια κοινωνία.Όλοι οι ίδιοι.Διαβάζουμε και τη σκέψη.Ευτυχισμένοι αυτοί που γνώρισαν και γνωρίζουν τέτοιους ανθρώπους.Γιατί ξέρεις ότι κάθε άνθρωπο που συναντάς κάτι φοβάται, κάτι αγαπά και κάτι θα ΄χει χάσει.Χαρούμενη βραδιά και να ΄σαι πάντα καλά!:)
Απάντηση
Απαντήσεις
ΕΛΕΝΗ4 Οκτωβρίου 2012 - 7:57 μ.μ.

Μπράβο Μαρία μου και πάλι μπράβο γιαυτή την ανάρτηση!!!Η χαρά και το νόημα της ζωής πρέπει να καταλάβουμε πως βρίσκεται σε άλλα πράγματα!!!Τι ωραίες εικόνες μου ξυπνούν αναμνήσεις απο τα σπίτια των παπούδων μου!Να σαι καλά!
Φιλιά!
Απάντηση
Απαντήσεις
syros2js4 Οκτωβρίου 2012 - 8:40 μ.μ.

Δε μπορείς να φανταστείς πόση γαλήνη κατάφερε να βάλει στην ψυχή μου η κάθε σου λέξη...
Δεν έχω κάτι άλλο να προσθέσω: Ευχαριστώ...
Φιλάκια!!!
Απάντηση
Απαντήσεις
Αλεξανδρα Γκολφινοπουλου4 Οκτωβρίου 2012 - 9:47 μ.μ.

Μαρια μου μας εκανες δικαιος να ντραπουμε για αυτο που σημερα ειμαστε, η αξιοπρεπεια η αγνοτητα και ολα αυτα που η Κυρα Γιαννενα εχει και ειναι, νομιζω οτι υπαρχει σε ολους μας απο την ημερα που γεννιομαστε ειναι κατι σαν το βασικο μας ενστικτο που η κοινωνια προσπαθει με μεγαλη επιτυχια να μας αφαιρεσει φαντασου την κοινωνια σα μια κακια μαγισσα που εκπαιδευει μητερες να μεγαλωνουν αχρηστους ανθρωπους δεν ειναι τυχαι που οι ανθρωποι που περιεγραψες ειναι ..εκτος κοινωνιας. Θελω να καταληξω στο οτι κατα καποιο τροπο δεν φταιμε, δεν φταιει ο πατερας σου που δεν μοιαζει στον παππου σου ουτε η κορη σου που δεν μοιαζει σε σενα.. Παρ'ολα αυτα υπαρχουν καποιοι ανθρωποι ..σαν εσενα που προσπαθουν να μας ξυπνησουν κι αυτο ειναι μεγαλο εργο Μαρια μου ..μυριζει ελπιδα!!
Καλε τι εγραψα? την επομενη θα στα πω τηλεφωνικα..χαχα!!
Καληνυχτα Γλυκια Μαρια!!!
Απάντηση
Απαντήσεις
Θεοδόσης Κατσαρός4 Οκτωβρίου 2012 - 10:33 μ.μ.

Καλησπέρα.α.αα
Κάθε φορά που διαβάζω την καινούρια σας ανάρτηση γίνομαι παιδί γυρίζω πολλά πολλά χρόνια πίσω τότε που όλα είχαν αξία.
Χαιρετισμούς στον κυρ Φώτη τον δικό μας κυρ Φώτη του Βόλου . [Όσοι δεν τον γνώρισαν είναι φτωχοί]
Καλό ξημέρωμα.
Απάντηση
Απαντήσεις
Nάσια4 Οκτωβρίου 2012 - 10:34 μ.μ.

ΚΟΙΤΟΥΣΑ ΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΚΑΙ ΝΟΜΙΖΑ ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΣΟΥ ΚΑΙ ΣΚΕΦΤΟΜΟΥΝ ΜΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΕΧΩ ΞΑΝΑΔΕΙ.ΜΕΤΑ ΔΙΑΒΑΣΑ ΚΑΙ ΚΑΤΑΛΑΒΑ ΝΑΙ ΤΑ ΕΧΩ ΔΕΙ ΟΛΑ ΑΠΟ ΚΟΝΤΑ ΣΤΗ ΜΗΛΟ.Σ ΟΠΟΙΟ ΝΗΣΙ ΚΙ ΑΝ ΠΗΓΑ ΠΡΩΤΑ ΕΠΙΣΚΕΠΤΟΜΟΥΝ ΤΑ ΛΑΟΓΡΑΦΙΚΑ ΜΟΥΣΕΙΑ.ΞΕΡΕΙΣ ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΔΙΑΒΑΖΩ ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΣΟΥ ΜΕ ΠΙΑΝΕΙ ΜΙΑ ΨΙΛΟΘΛΙΨΗ..ΚΙ ΕΜΕΝΑ ΒΟΥΙΖΕΙ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΜΟΥ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΠΙΟ ΔΥΣΚΟΛΟ ΝΑ ΖΩ ΕΤΣΙ ΔΕΝ Μ ΑΡΕΣΕΙ Η ΠΟΛΗ ΚΑΙ ΟΙ ΡΥΘΜΟΙ ΤΗΣ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΦΩΣ ΓΙΑ ΚΑΤΙ ΑΛΛΟ.ΔΕΝ ΕΞΑΡΤΑΤΑΙ ΜΟΝΟ ΑΠΟ ΜΕΝΑ...ΜΠΡΑΒΟ ΣΟΥ ΒΡΕ ΚΟΡΙΤΣΙ ΓΙΑ ΟΛΑ. ΓΙΑ ΤΙΣ ΥΠΕΡΟΧΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΣΟΥ ,ΓΙΑ ΤΑ ΟΣΑ ΜΑΣ ΚΑΝΕΙΣ ΚΑΙ ΣΚΕΦΤΟΜΑΣΤΕ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΧΑΡΙΖΕΙΣ ΓΙΑ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΜΑΘΑΙΝΕΙΣ ΚΙ ΑΣ ΜΗΝ ΤΑ ΚΑΝΟΥΜΕ.ΓΙΑ ΟΛΑ!!ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΚΑΛΑ ΣΕ ΦΙΛΩ!
Απάντηση
Απαντήσεις
Katrina4 Οκτωβρίου 2012 - 11:57 μ.μ.

Σε ευχαριστω γλυκια μου!!!
Απάντηση
Απαντήσεις
evonita5 Οκτωβρίου 2012 - 3:16 π.μ.

η ευτυχία βρίσκεται στα απλά πράγματα.. το λέμε και το ξαναλέμε, αλλά πραγματικά έτσι είναι!!! πόσο όμορφη ανάρτηση, οι φωτογραφίες πολύ νοσταλγικές.. φιλάκια, καλό βράδυ!!
Απάντηση
Απαντήσεις
Ανώνυμος5 Οκτωβρίου 2012 - 2:40 μ.μ.

Σ' ευχαριστώ για τις γνώσεις που μου προσφέρεις σ'αυτό το blog. Πάνω απ'όλα όμως σ' ευχαριστώ για ένα δώρο που μου έκανες άθελά σου. Με έκανες να ονειρεύομαι ξανά. Στα 57 μου....
Βασιλική
Απάντηση
Απαντήσεις
onlyandjustme5 Οκτωβρίου 2012 - 8:45 μ.μ.

καλώς σε βρήκα...σε πέτυχα από μια ανάρτηση που έκανε κάποιος που προφανώς εκτιμάει πολύ τη δουλειά σου και μάλλον είχε δίκιο..
τα παρουσιάζεις όλα με μια απίστευτη γαλήνη και ομορφιά που σίγουρα λείπει σε όλους μας..ελπίζω να τα λέμε..καλό σου βράδυ!
Απάντηση
Απαντήσεις
mia6 Οκτωβρίου 2012 - 10:40 μ.μ.

Βαθιά ανθρώπινη μου Όστρια...
Ευτυχώς ..που κατάλαβα..το νόημα της ζωής νωρίς...
Δεν υπάρχει μεγαλύτερο δώρο...ακριβό το αντίτιμο...αλλά άξιζε...
Σε φιλώ..
Απάντηση
Απαντήσεις
loveinhome7 Οκτωβρίου 2012 - 1:26 μ.μ.

Καλώς σε βρήκα, τι ωραία αυτά που γράφεις κάθε σου ανάρτηση μιλάει στην ψυχή μου. Η αληθινή μιζέρια των ανθρώπων βρίσκεται στην πλεοναξία για τα πάντα... Φιλάκια!!!
Απάντηση
Απαντήσεις
Yiannis Yfantidis8 Οκτωβρίου 2012 - 1:42 μ.μ.

Καλησπέρα.
Χαίρομαι ιδιαίτερα που σας επισκέφτηκα.
Υψηλή αισθητική σε λόγο και εικόνες.. που αφορούν σε πράγματα όμορφα.. σε αρχετυπικές αξίες.
Ιδιαίτερα με συγκίνησε η αναφορά στον Φώτη.. Βλέπεις σπούδασα Βόλο και έτυχε να γνωρίσω τον καλό αυτόν Άνθρωπο.
Πολλά συγχαρητήρια, σας αξίζουν!
Απάντηση
Απαντήσεις
pearls and thread9 Οκτωβρίου 2012 - 11:08 μ.μ.

νοιωθω πολυ τυχερη που γνωρισα το blog σου κι εσενα μαρια !!!!! ενα εχω να σου πω ,αν εγραφες βιβλιο θα ημουν η πρωτη που θα το αγοραζε !!!για αλλη μια φορα υποκλινομαι!!!!
Απάντηση
Απαντήσεις
Aθηνά12 Οκτωβρίου 2012 - 10:15 π.μ.

Kαλημέρα !!
Πολύ όμορφα τα γραφούμενα του Κόντογλου,
πολύ γλυκές οι σκέψεις σου και τόσο ταιριαστές οι φωτογραφίες που συνοδεύουν όλα αυτά !!

Βαθυστόχαστα τα πετάγματα του νου σου,
χαίρομαι που μοιραστήκαμε τις σκέψεις σου !!

Ίσως θέλει μοναχικότητα τούτος ο τρόπος ζωής που περιγράφεις,
ίσως είναι ανέφικτος όταν υπάρχουν δικοί μας αγαπημένοι άνθρωποι πλάι μας, μα πάλι μπορούμε να κάνουμε τις επιλογές μας και να κρατήσουμε στην ζωή μας τα ωραία, αγαπημένα και ουσιαστικά !!
Να σαι καλά, σου στέλνω σαμιώτικα χαιρετίσματα
Απάντηση
Απαντήσεις
Voula.23 Ιανουαρίου 2013 - 3:00 μ.μ.

ΕΙΜΑΙ ΒΑΘΕΙΑ ΣΥΓΚΙΝΗΜΕΝΗ....ΓΙΑ ΟΛΑ...ΜΕΓΑΛΗ ΜΟΥ ΤΙΜΗ ΠΟΥ ΣΕ ΓΝΩΡΙΖΩ..ΟΠΟΤΕ ΔΙΑΒΑΖΩ ΤΑ ΓΡΑΦΟΥΜΕΝΑ ΣΟΥ,ΝΟΙΩΘΩ ΜΙΑ ΗΡΕΜΙΑ ΠΟΥ ΓΑΛΗΝΕΥΕΙ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΟΥ...ΤΙ ΟΜΟΡΦΕΣ ΟΙ ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΣΟΥ!!!ΜΟΙΑΖΟΥΝ ΜΕ ΠΗΓΗ ΠΟΥ ΜΕ ΞΕΔΙΨΑΕΙ ,ΟΠΟΤΕ ΒΡΕΘΩ ΚΟΝΤΑ ΣΟΥ...ΑΠΛΟΙΚΟ ,ΟΜΟΡΦΟ ,ΑΛΗΘΙΝΟ ΒΛΕΜΑ...ΟΜΟΡΦΟΙ ,ΣΠΑΝΙΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΜΙΑΣ ΑΛΛΗΣ ΕΠΟΧΗΣ,ΟΧΙ ΤΟΣΟ ΜΑΚΡΙΝΗΣ,ΑΛΛΑ ΛΕΣ ΚΑΙ ΞΕΠΗΔΟΥΝ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ...ΟΙ ΔΥΣΚΟΛΙΕΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΠΛΑΘΟΥΝ ΤΗΝ ΨΥΧΗ...ΔΙΝΟΥΝ ΣΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΤΟ ΧΩΡΟ ΝΑ ΣΚΕΦΤΕΙ,ΝΑ ΕΚΤΙΜΗΣΕΙ,ΝΑ ΣΕΒΑΣΤΕΙ...ΛΥΠΑΜΑΙ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ ΓΥΡΩ ΜΑΣ ΤΟΣΗ ΒΡΩΜΙΑ,ΠΟΥ ΧΑΘΗΚΑΝ ΤΟΣΑ ΕΥΓΕΝΙΚΑ ΧΑΡΙΣΜΑΤΑ, ΑΠ'ΤΗ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ..ΣΟΥ ΣΤΕΛΝΩ ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΑΓΚΑΛΙΑ ΚΙ ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΜΑΡΙΑ.....
Απάντηση
Απαντήσεις
Vita24 Ιανουαρίου 2013 - 6:15 μ.μ.

Σαν βάλσαμο τα κείμενα σου στις αγωνίες μας...

http://vasanakia.blogspot.gr/2012/10/blog-post_3.html

Πέμπτη, Νοεμβρίου 08, 2012

"Εκατομμύρια άγγελοι".....

Εμείς διαλέξαμε να πάμε στο μοναστήρι των Ταξιαρχών, στον πανηγυρικό εσπερινό των Αγγέλων, την ώρα που στη Βουλή συζητούσαν τα μέτρα.

Ιερά Μονή Ταξιαρχών Πηλίου

Όχι πως δεν μας ενδιαφέρουν τα της επικαιρότητας αλλά αυτή δεν μας αναπαύει (όπως και κανέναν νομίζω). Στα όσα ακουμπάμε ανάμεσα στα σπαθιά και στα φτερά των Αρχαγγέλων αναζητούμε -και ο Θεός ευδοκεί και βρίσκουμε- την γαλήνη και την ελπίδα.

Το απογευματάκι, ανηφορίζοντας στο βουνό, άρχισαν οι σιωπές και όταν φάνηκε το μοναστήρι ήταν ήδη σε καλό δρόμο οι εντός μας ικεσίες....

Σαν φτάσαμε, ατέλειωτες οι ουρές κόσμου που είχε προτιμήσει τις αόρατες από τις ορατές εξουσίες, κεριά, δάκρυα (άλλα φανερά και άλλα κρατημένα να λαμπυρίζουν τους οφθαλμούς), ο λαός τελικά ήταν εδώ. Ναι, ο λαός επιστρέφει πάντα εκεί όπου είναι οι Άγιοι -τελικά- και νομίζω ότι το αδιαχώρητο του χθεσινού απογεύματος, είναι σημάδι ομαδικής επιστροφής και ταυτόχρονης αποστροφής σε όσα βλάσφημα έντυσαν με τον μανδύα της "προόδου" και αποπειράθηκαν να τα περάσουν ως "σωτηρία", οι εξουσιαστές.

Ένας λαμπρός ναός, οι Άγιοι όλοι παρόντες, η Μάνα ως Παραμυθία να σκύβει πάνω στις συγκινήσεις και τις κινήσεις των προσκυνητών και ο Κύριος όλος παρών, ως Κύριος των κυριεύοντων (ούτε και Αυτός ήταν στην Βουλή - ολοφάνερο άλλωστε).

Μαύρα ράσα, ανεμίζοντα στη βιασύνη της φιλοξενίας, έγιναν τα κάτοπτρα της ελπίδας μας (για άλλη μία φορά), τα ονόματα που γνωρίζαμε απέκτησαν την αίγλη της γιορτής των Αγγέλων χθες καθώς δεν ήξερες σε ποιά Νικοδήμη, σε ποιά Μακρίνα, σε ποιά Αγάθη, Θέκλα, Χριστονύμφη, Ταξιαρχία ή όποια άλλη καλογρίτσα πετούσε ο Αρχάγγελος την ώρα του εσπερινού, σε ποιάς Θεολογίας, Ευγενίας, Αναστασίας, Χρυσοστόμης ή Φιλοθέης το κομποσκοίνι έπαιζαν τα φτερά Του.

"Των ουρανίων στρατιών Αρχιστράτηγοι" έψαλες και συ και το ένιωθες πως γύριζαν οι Αρχιστράτηγοι και σου έλεγαν περίπου "ορίστε", όπως ποτέ δεν σου είπαν οι δυνατοί της γης.....

"Δυσωπούμεν υμάς, ημείς οι ανάξιοι, ίνα ταις υμών δεήσεσι τειχίσητε ημάς, σκέπη των πτερύγων της αύλου υμών δόξης" και το ψυχανεμιζόσουν πως άνοιγαν τα φτερά για σένα (ξέρετε αυτή η γλύκα -στο απείρως δυνατότερό της- που νιώθαμε όταν η μητέρα μας σκέπαζε με την κουβέρτα στο παιδικό κρεβάτι και μας σταύρωνε "καληνύχτα"), "φρουρούντες ημάς προσπίπτοντας, εκτενώς και βοώντας. Εκ των κινδύνων λυτρώσασθε ημάς, ως Ταξιάρχαι των άνω Δυνάμεων." Και μεγάλωνε το μειδίαμα των Αρχαγγέλων και προσέπιπτες εσύ συνέχεια και καταλάβαινες (ξαφνικά) πως όλο το "παιχνίδι" της ζωής σου παιζόταν και θα παίζεται στο να είσαι προσπίπτων.

Σ' αυτή την μεγάλη "μαγκιά" που ποτέ ο εγωισμός δεν σ' άφησε να ολοκληρώσεις. Δηλαδή να είσαι διαρκώς προσπίπτων, που πάει να πει ελεύθερος!

Έπεσε η νύχτα, έπεσε η πατρίδα στα νύχια των εναντίων αλλά εμείς, κατηφορίζοντας από το βουνό, είχαμε ακόμη την απαλοσύνη των Φτερών πάνω μας, την βεβαιότητα του ελέους, τις ευχές των μοναχών να ανακατεύονται με τους φόβους μας και το κομμάτι της λεύτερης πατρίδας που ορίζει το βλέμμα της Παναγιάς, το δόρυ των Ταξιαρχών και ένα κομματάκι άρτου που μας υπενθυμίζει τον ρεαλισμό του "πλούσιοι επτώχευσαν και επείνασαν, οι δε εκζητούντες τον Κύριον ουκ ελαττωθήσονται παντός αγαθού".

"Δεν μας ενδιαφέρει τόσο να πτωχεύσουν οι πλούσιοι αλλά να είμαστε εμείς οι εκζητούντες" σκεφτόμουν, όταν έβαζα χειρόφρενο μπρος στο σπίτι. "Εκζητούντες" μονολογούσα, ανάβοντας τα φώτα, "εκζητούντες τον Κύριον" και ένιωσα μια απέραντη γλύκα, πώς να το πω, σαν να έλιωνε αργά στο στόμα μου μαμαδίστικο κέϊκ σοκολάτας (περίπου, δηλαδή).

Ε, τί ήθελα και το μουρμούριζα τόσο πολύ (ή μάλλον ευτυχώς το μουρμούριζα)....το πρωί στο δρόμο συνάντησα ένα από τους γνωστότερους εκζητούντες: Τον Φώτη!

Ο Φώτης είναι ο πιο παράξενος και πιο αγαπημένος άνθρωπος, στην πόλη.

Δεν ξέρουμε από πού κρατάει η σκούφια του, γυρίζει στο κέντρο της πόλης (εδώ και πάρα πολλά χρόνια) μοιράζει λουλούδια,αφήνει μικρά κέρματα στα καταστήματα "για το καλό", ό,τι τον φιλεύουν το δίνει ελεημοσύνη ενώ ο ίδιος είναι ρακένδυτος και ξαφνικά σου λέει για τον Κύριο, να είσαι καλός, να αγαπάς και άλλα τέτοια.

Πέφτω λοιπόν πάνω του και μου λέει ο εκζητών δούλος του Θεού: "Καλημέρα ομορφούλα. Το πρόσωπό σου είναι πιο λαμπερό από τον ήλιο. Χρόνια πολλά και να ξέρεις ότι στους δρόμους της πατρίδας μας κυκλοφορούν εκατομμύρια άγγελοι...Εκατομμύρια! Να το θυμάσαι".

Υστερα, με μια ξαφνική κίνηση, πριν προλάβω να αντιδράσω, μου φίλησε το αριστερό χέρι λέγοντας "να φιλήσω το χέρι της καρδιάς σου" κι' εγώ -αυθόρμητα- έσκυψα και φίλησα το δεξί του χέρι, το χέρι του εκζητούντος.
Ο Φώτης απομακρύνθηκε, λέγοντας συνέχεια "Εκατομμύρια άγγελοι" κι' εγώ ήμουν πιο σίγουρη από ποτέ, για την αλήθεια των λόγων του....

Αναρτήθηκε από ΕΛΕΝΑ στις 6:26 μ.μ.

2 σχόλια:

cummulus είπε...

Μ΄ἐντυπωσίασε αὐτά πού γράφεις γιά τόν Φώτη. Μπορεῖς νά μᾶς γράψεις περισσότερα γι΄αὐτόν;
υγ Στήν φωτό εἶναι ὁ Φώτης;

10 Νοεμβρίου 2012 - 3:05 μ.μ.

ΕΛΕΝΑ είπε...

Ναι στην φωτογραφία είναι ο Φώτης και με την πρώτη ευκαιρία θα γράψω γι'αυτόν.

12 Νοεμβρίου 2012 - 1:35 μ.μ.
http://anazhthseis-elena.blogspot.gr/2012/11/blog-post_6055.html

Τρίτη, 22 Ιανουαρίου 2013

Φώτης: ερημίτης σε αστικό τοπίο, που προσφέρει λουλούδια & δε φοβάται την κρίση!...

Ο Φώτης του αθέατου δρόμου

Τι και πώς

Ξεφύτρωσε στους δρόμους της πόλης μας [Βόλου] ξαφνικά και σχεδόν από το πουθενά, στην δεκαετία του'80.
Ένας λεπτός, ψηλός άντρας απροσδιορίστου ηλικίας, (πριν λίγο καιρό έμαθα ότι είναι στα 82 του πλέον αλλά καθόλου δεν του φαίνεται) που φορούσε, χειμώνα - καλοκαίρι, το ίδιο χακί μπουφάν, έμοιαζε βρώμικος και είχε μακριά μαλλιά.
Κυκλοφορούσε στο κέντρο της πόλης, μοίραζε λουλούδια στις γυναίκες (και μοιράζει ακόμη), έλεγε διάφορα ακατανόητα και κάποιες φορές μιλούσε για αγάπη και για Θεό.

Δεν ήξερε κανείς να πει από πού κρατούσε η σκούφια του.
Τότε ήμουν στα ντουζένια της δημοσιογραφικής μου πορείας και είχα το περιοδικό "Ώρες".
Έστειλα -θυμάμαι- έναν συνάδελφο να του πάρει συνέντευξη και βγήκε ένα πολύ όμορφο κομμάτι, όπου όμως ο Φώτης, παρεκτός των φιλοσοφημένων θέσεών του, που βασίζονταν στο "αγαπάτε αλλήλους", δεν μας είχε διαφωτίσει σχετικά με την καταγωγή του. Ωστόσο το περιοδικό είχε μόλις κερδίσει έναν ιδιότυπο διαφημιστή, καθώς αυτός ο παράξενος άνθρωπος φώναζε στους δρόμους "Ώρες... να διαβάζετε τις Ώρες, φιλάκια στις Ώρες".
Η μόνη πληροφορία που αποκτήσαμε από κείνη την συνέντευξη ήταν πως έμενε σε μια σπηλιά, στον λόφο της Γορίτσας (περιοχή αρχαιολογικού ενδιαφέροντος, στην άκρη της πόλης).

Όσο περνούσαν τα χρόνια, τόσο ο Φώτης γινόταν κάτι σαν εκ των ων ουκ άνευ της πόλης.
Τον γνώριζαν όλοι πια, έμπαινε στα καταστήματα, έλεγε "καλημέρα" και ευχές, άφηνε ένα κέρμα για το καλό και φεύγοντας έλεγε "Να αγαπάτε. Ακούτε; Μόνο αγάπη."
Οι άνθρωποι άρχισαν ολοένα και λιγότερο να τον θεωρούν μουρλό.
Μετά σταμάτησαν να τον λένε και παράξενο.
Ήταν και είναι απλά ο Φώτης, κάτι σαν ξωτικό, σαν δια κάτι σαλός (μερικοί λένε πως δια τον έρωτα γυναικός παρεφρόνησε αλλά εμένα μου μοιάζει σαν πολύ στα καλά του).

Μια εποχή τον βρήκα να μένει κάτω από το σκέπαστρο ενός ξωκκλησιού στην Πορταριά. Μου είπαν πως τούτο το ενδιαίτημα τον φιλοξένησε για καναδυό χρόνια.
Ο ναίσκος είναι των Ταξιαρχών -δεν ορκίζομαι ότι είχε παρτίδες με τους Αρχαγγέλους-.
Όμως το ξανασκέφτηκα όταν τον συνάντησα -ανήμερα της γιορτής των Αγγέλων- και μου είπε πως στους δρόμους της πατρίδας μας κυκλοφορούν εκατομμύρια άγγελοι. (Το αναφέρω στο δημοσίευμά μου "Εκατομμύρια άγγελοι".....).

Ο τωρινός τόπος διαμονής του είναι έξω από την πόλη, σε ένα παράπηγμα μέσα στο κτήμα κάποιου, στην περιοχή Κογιάτικα (μετά τον οικισμό Φυτόκο).
Με τον καιρό, το μόνο που άλλαξε είναι ότι δεν φορά πια εκείνο το χακί μπουφάν, "πλούτισε" και ό,τι του δίνουν το δίνει ελεημοσύνη, μιλάει περισσότερο -λέγοντας πάντα όμως ό,τι γουστάρει και μόνον, το ύφος του προσδιορίζεται πλέον ως ενός αγαπημένου ανθρώπου και αυτές τις μέρες ρυθμίζει την κυκλοφορία, σε μια διασταύρωση πίσω από τον μητροπολιτικό ναό.
Είναι δίπλα το γραφείο μου και τον άκουσα ένα μεσημέρι να φωνάζει: "Μπορείς, μπορείς, πάτα γκάζι, φύγε. Ευχαριστώ. Καλά Χριστούγεννα. Ευλόγησον. Ευλόγησον."

Βγήκα στο μπαλκόνι και τον είδα να σταματά αυτοκίνητα για να περάσουν άλλα και είδα τους οδηγούς όλους χαμογελαστούς (πρώτη φορά είδα τόσους ανθρώπους μαζεμένους, να χαμογελούν αλλά και να υπακούν σε παραγγέλματα).
Ανάμεσα στις κουβέντες που έχουμε ακούσει απ' αυτόν είναι πως δεν του λείπει τίποτε, πως ο άνθρωπος αν αγαπά είναι πλήρης, πως για να ζήσουμε, θέλουμε μόνο τον Θεό. Δεν κάνει διδασκαλία. Περπατάει στους δρόμους και μονολογεί, σαν να είναι μόνο αυτός και ο εαυτός του. Ξέρει ότι τον ακούμε και μεις αλλά δεν δείχνει να τον ενδιαφέρει. Μοιάζει σαν να εκτελεί κάποιο καθήκον...Κήρυκος ίσως, σε μια πόλη ανθρώπων με κουρασμένες ακοές που μόνο το αλλόκοτο και μη συμβατικό, μπορεί να κάνει το ους τους ευήκοον....
Καμιά φορά λέει "γεια σου ομορφούλα, να χαίρεσαι την ομορφιά σου" και ξαναθυμόμαστε τα αγόρια που σφύριζαν κάτω από αρχαία παράθυρα, άλλοτε πάλι το ακούμε σαν "Χαίρε κεχαριτωμένη" που δεν μας ανήκει αλλά πιστοποιεί την χαμένη ομορφιά της καθαυτής γυναικός (που διασώθηκε μετά την Εύα).

Όπως και νάχει, ο Φώτης δεν ορίζεται, δεν χαρακτηρίζεται, δεν ανήκει, δεν υπόκειται, δεν περιορίζεται.
Μόνη εξαίρεση, ένα απόγευμα που τον είδα να κάθεται μαζεμένος και αμίλητος στα σκοτάδια του ναού, μετά τον εσπερινό. Κοίταζε την Πλατυτέρα συνέχεια και δεν έδινε σημασία στον κόσμο που μπαινόβγαινε για ένα κεράκι. Όταν είδε τον ιερέα σηκώθηκε, είπε "την ευχή σου πάτερ" και έκανε μία υπόκλιση.
Βρήκα την ευκαιρία και του είπα "καλησπέρα Φώτη" και κείνος μόνο κούνησε το κεφάλι προς τα κάτω και αυτό ήταν όλο. Μετά ξαναγύρισε στην θέαση της Πλατυτέρας.
Εγώ έφυγα, ο Φώτης έμεινε. Πού ακριβώς και με ποιούς έμεινε, Κύριος οίδε...

Η φτώχεια σαν... επιλογή...

Το ήθος που χάνεται

Προχθές το μεσημέρι ήταν... Γύριζα στο σπίτι μου μετά από μια μέρα δουλειάς,με το αυτοκίνητο γεμάτο παιδιά και το κεφάλι μου γεμάτο μέριμνες,προβλήματα και πονοκέφαλο...Είχα βγει από την πόλη και κοντά στα πρώτα χωράφια είδα από μακριά μια γνώριμη φιγούρα...Πριν φτάσουμε,ένα χαμογελαστό πρόσωπο μας χαιρετούσε... Ο Φώτης... Για το Φώτη σας έχω μιλήσει και σε προηγούμενη ανάρτηση... Για την απλότητα και την ταπεινότητά του... Προχθές όμως κι άλλη μια βεβαιότητα απέκτησα γι' αυτόν... Αυτή της ανατρεπτικότητας της ζωής του...

Σταμάτησα το αυτοκίνητο και πιάσαμε την κουβέντα για λίγη ώρα... Με ρώτησε με πραγματικό ενδιαφέρον για όλα τα μέλη της οικογένειάς μου και μου έδωσε συμβουλές γεμάτες σοφία... Κατόπιν τον αποχαιρέτησα και μπήκα στο αυτοκίνητο να φύγω... Ο Φώτης δεν κρατούσε τίποτα στα χέρια του... Ενώ όσα χρόνια τον ξέρω περπατάει κρατώντας μια πλαστική σακούλα, τον τελευταίο καιρό κυκλοφορεί χωρίς αυτή, με άδεια χέρια... Πριν λοιπόν ξεκινήσω, ανοίγει τη χούφτα του όπου κρατούσε λίγα κέρματα, βγάζει και αφήνει στη θέση του συνοδηγού ένα ευρώ... "Να πάρεις στα παιδιά μια σοκολάτα από εμένα" μου είπε...

Πρέπει να σας πω ότι αυτό ο Φώτης το κάνει συχνά... Το να μοιράζει λεφτά εννοώ... Και σε εμένα και σε πολλούς άλλους... Πριν λίγο καιρό σε συζήτηση που είχαμε στην τάξη, γεμάτος απορία ένας μαθητής μου μου διηγήθηκε ανάλογο περιστατικό: "Κυρία, στο δρόμο προχθές περπατούσα με τη μητέρα μου και ένας φτωχός μας έδωσε λεφτά!!!!"....

Έψαξα στο αυτοκίνητο να βρω κάτι να του δώσω σαν ανταπόδοση της καλοσύνης του (όχι τόσο για τα λεφτά όσο από αγάπη και ευγνωμοσύνη για τις συμβουλές που κάθε φορά μου δίνει) και βρήκα μόνο ένα μικρό σακουλάκι με στραγάλια και σταφίδες... Του το πρόσφερα... Πήρε δυο σταφίδες και αρνήθηκε να πάρει το σακουλάκι..."Θα περπατήσω και θα με βαραίνει" μου είπε...

Κίνησε να φύγει... Μια φιγούρα ξερακιανή, λίγο σκυφτή από τα χρόνια, αλλά ανάλαφρη, σα να πετούσε... Καθόμουν και τον παρακολουθούσα, με τη βεβαιότητα πως είχα το προνόμιο να παρακολουθώ τον πιο ελεύθερο άνθρωπο της γης και ταυτόχρονα τον πιο ανατρεπτικό... Χωρίς τίποτα στα χέρια του, μόνο μια χούφτα κέρματα για να τα μοιράσει...

Δεν το βλέπω από την πλευρά της αγιότητας - που σίγουρα θα μπορούσα να το δω κι έτσι... Σκεφτόμουν καθώς τον έβλεπα να απομακρύνεται τις τόσες επαναστάσεις που έχουν γίνει στα πλαίσια της ταξικής πάλης για την διεκδίκηση ενός κόσμου δικαίου, από ανθρώπους ιδεολόγους (έχω πολλούς τέτοιους φίλους), το αίμα που έχει χυθεί, τη βία για μικρές κατακτήσεις, τους τόνους από μελάνι για την περιγραφή τρόπων ανατροπής της καθεστηκυίας τάξης και την εγκαθίδρυση συστημάτων δικαιότερων τα οποία -κατά κανόνα- ανατρέπονται στην πράξη....

Όμως πουθενά στον κόσμο οι τόσοι άνθρωποι δεν κατάφεραν να κάνουν την επανάσταση πράξη όπως ο Φώτης, που έχει... επιλέξει τη φτώχεια...
Δεν υπάρχει ανατρεπτικότερη πράξη από το να επιλέγεις να μοιράζεις λεφτά τα οποία εσύ -σύμφωνα με την κρατούσα άποψη- χρειάζεσαι περισσότερο από αυτούς στους οποίους τα δίνεις... ["Ν": αυτό ακριβώς είναι το πνεύμα των ορθόδοξων ασκητών, που, αφού έχουν το Χριστό, δε χρειάζονται τίποτ' άλλο]. Ούτε επαναστατικότερη από το να μην ανέχεσαι ούτε λεπτό να σε βαραίνει κάτι που δεν σου είναι απολύτως απαραίτητο (ανάλογη αυτής του Διογένη του κυνικού φιλοσόφου, ο οποίος πέταξε το μόνο περιουσιακό του στοιχείο, την κούπα με την οποία έπινε νερό, όταν είδε κάποιον να πίνει νερό με τα χέρια του)...
Το σύστημα -έχω σιγουρευτεί πια- δεν μπορεί να νικηθεί από μέσα... Μπορεί μόνο να αχρηστευθεί αν κανείς δεν μπλεχτεί στα γρανάζια του... Γι αυτό μόνο οι άνθρωποι που καταφέρνουν να ζουν έξω από το σύστημα μπορούν να το νικήσουν... Οι υπόλοιποι το χρειαζόμαστε, γι' αυτό εύκολα μας εκβιάζει. Σκεφτείτε πόσο γρήγορα θα κατέρρεε ένα σύστημα καπιταλιστικό αν κανείς δεν χρειάζονταν και δεν αγόραζε τα κάθε λογής σκουπίδια που του πλασάρει. Αν όλοι αγόραζαν μόνο τα απολύτως απαραίτητα, τα όντως απαραίτητα και όχι όσα μας φαίνονται απαραίτητα....

Κι αυτό αποδεικνύεται αν σκεφτεί κανείς σε τι μπορεί να επηρεάσει η οικονομική κρίση έναν άνθρωπο σαν το Φώτη... Τρώει πολύ λίγο, σαν πουλάκι, και ποτέ δεν συσσωρεύει την τροφή του σε ψυγεία, κελάρια και καταψύκτες όπως οι περισσότεροι από εμάς... Γιατί ο άνθρωπος χρειάζεται λιγοστό θρεπτικό φαγητό για να ζήσει και φυσικά καθόλου απαραίτητα δεν του είναι τα κάθε λογής σκουπίδια που το σύστημα του πασάρει σαν -τάχα- απαραίτητα για την κάλυψη των αναγκών του (λίγα χόρτα, μια φέτα ψωμί και μια χούφτα ξηροί καρποί είναι -σύμφωνα με τους υγιεινιστές- μια πλήρης τροφή)...

Αυτό -το ότι είναι λιτοδίαιτος- τον κάνει αδύνατο, ευκίνητο και υγιή, ώστε να μη χρειάζεται τους γιατρούς και τα φάρμακα (όσα χρόνια τον ξέρω ποτέ δεν τον είδα άρρωστο ή ανήμπορο από αρρώστια). Άλλη πονεμένη ιστορία αυτή των γιατρών και των φαρμάκων. Στο σπίτι μου έχω κρατήσει από παλιά λογαριασμό για τις αντιβιώσεις που οι γιατροί έχουν γράψει στα βιβλιάρια των παιδιών μου όταν ήταν άρρωστα από ιώσεις (προληπτικά δικαιολογήθηκαν, όταν τους ρώτησα γιατί δίνουν αντιβίωση στην ίωση) και που ποτέ δεν χρειάστηκε να πάρουν... Από τα 4 παιδιά μου μόνο ο ένας γιος μου πήρε δύο φορές αντιβίωση όταν είχε οστρακιά...

Το εμπόριο υγείας είναι μια ανήθικη και βλακώδης ιστορία... Έχω ακούσει γιατρό να λέει πως σε λίγο θα δημιουργούν αρρώστους γιατί πλήθυναν πολύ οι γιατροί και δεν έχουν αρκετούς πελάτες ώστε να γίνουν πλούσιοι... Στα πλαίσια αυτά κάνουν ό,τι μπορούν για να συκοφαντήσουν σαν κομπογιαννίτικες τις εναλλακτικές μορφές θεραπείας όπως αυτή της Αφαρμάκου Ιατρικής (Υγιεινιστική) για λόγους ευνόητους (ποτέ δεν άκουσα από συμβατικό γιατρό να μου μιλάει για την πανάκεια της θεραπευτικής -την σταφυλοθεραπεία- και μόλις πριν δυο χρόνια έμαθα πως γιατρός του Θεαγένειου Νοσοκομείου Θεσσαλονίκης μίλησε σε φίλη καρκινοπαθή για την αναγκαιότητα της σωστής διατροφής και διαβίωσης στον πόλεμο κατά του καρκίνου)...

Η στέγη δεν ήταν ποτέ πρόβλημα για τον Φώτη αφού ένα μεγάλο μέρος της ζωής του το πέρασε σε μια σπηλιά στην άκρη της πόλης, ενώ πάντα ζει σε παλιά καλύβια που του παραχωρούν φίλοι του, από αυτά που οι υπόλοιποι δεν καταδέχονται να έχουν σα μόνιμη κατοικία...
Το θέμα της στέγης των ανθρώπων είναι επίσης παρεξηγημένο... Ο άνθρωπος δεν χρειάζεται όλα αυτά τα μεγάλα σπίτια που διαθέτει... Στην πιο ακραία μορφή στέγασης ανήκουν οι Λάπωνες που "με το πέτσινο ρούχο τους και μια πέτσινη σακούλα που ρίχνουν πάνω από το κεφάλι και τους ώμους τους κοιμούνται πάνω στο χιόνι" (Χ. Ν. Θορώ, Ουώλντεν). Οι Ινδιάνοι ζούσαν σε σκηνές από ύφασμα ακόμη και στις δυσκολότερες συνθήκες ενώ άλλοι έφτιαχναν σπίτια με υλικά από τη φύση, όπως φλούδες δένδρων που τις έβγαζαν από τους κορμούς την εποχή που ανεβαίνει ο χυμός...

Αλλά ακόμη και στα δικά μας μέρη όλοι ξέρουμε τα πέτρινα σπιτάκια που έφτιαχναν παλιά οι άνθρωποι, ζεστά και γερά, που το χειμώνα διέθεταν ένα μικρό δωμάτιο -το "χειμωνιάτικο"- στο οποίο ζούσε όλη η οικογένεια μέχρι να ανέβει η θερμοκρασία κοντά στο Μάη (στο πατρικό μας σπίτι στην Κρήτη το δωμάτιο ήταν τόσο μικρό που ο πατέρας μου λέει πως μετά βίας χωρούσαν μέσα τα έντεκα άτομα του σπιτιού,ενώ η γιαγιά μου διηγούνταν γελώντας πως, όταν το βράδυ κοιμόντουσαν και ήθελε κανείς να αλλάξει πλευρό, έπρεπε να ειδοποιήσει τους υπόλοιπους να κάνουν χώρο). Όλα τα υπόλοιπα... δωμάτια και έπιπλα και έργα τέχνης και υπερβολές στην άνεση και την πολυτέλεια δεν μπορούν σίγουρα να θεωρηθούν πρώτης ανάγκης και πρέπει όλοι να σκεφτόμαστε ποια κενά (ψυχολογικής κυρίως φύσεως) μας καλύπτουν...

Αν πεις για ρούχα, ζήτημα είναι στη ζωή του ολόκληρη να έχει λιώσει τρεις αλλαξιές... Φοράει τα ίδια σχεδόν πάντα μέχρι να μην φοριούνται και μπαλωμένα... Η βιομηχανία της μόδας πόσο μπορεί να αντέξει σε μια φιλοσοφία και στάση ζωής σαν του Φώτη; Και δεν υπάρχει πιο άχρηστη επίπλαστη ανάγκη από αυτή της κατοχής ρούχων περισσότερων από αυτά που χρειάζεται κάποιος. Ούτε μεγαλύτερη ανοησία από το να θεωρείται το ρούχο ενδεικτικό της αξίας ενός ανθρώπου... Οι ιερείς και μοναχοί περνούν όλη τη ζωή τους ντυμένοι σε ένα ρούχο, το ράσο τους, κι αυτό καθόλου δεν τους κάνει κατώτερους ανθρώπους, αλλά το αντίθετο, ουσιαστικότερους...

Το θέμα της μετακίνησης που μας ταλαιπωρεί πολύ, τόσο με την εξασφάλιση των απαραίτητων καυσίμων, όσο και με τη ρύπανση που προκαλεί, ο Φώτης το έχει λύσει κόβοντας τον... Γόρδιο Δεσμό... Όπου θέλει να πάει πηγαίνει με τα πόδια, αργά αλλά ανέξοδα... Τον έχω συναντήσει σε Μοναστήρι πάνω στο βουνό που εγώ έκανα με το αυτοκίνητο μιάμιση ώρα να φτάσω... Ήταν εκεί ήδη όταν έφτασα... Τον ρώτησα πώς τα κατάφερε και μου απάντησε πως έφυγε λίγο νωρίτερα... Δεν έχει άλλωστε τίποτα να τον βιάζει... Επίσης έχει αποδεχτεί το αυτονόητο, πως δηλαδή στον τόπο που γεννήθηκε θα ζήσει και επομένως δεν υπάρχει άμεση ανάγκη για ταξίδια ανά τον κόσμο, στα οποία έχουν επιδοθεί όλοι οι άνθρωποι τούτου του κόσμου. Τα ταξίδια του είναι καθημερινά και οι αποστάσεις τους καθορίζονται από την αντοχή των ποδιών του και μόνο...

Μπορώ να μιλάω ώρες ολόκληρες για τη δυνατότητα του ανθρώπου να ζήσει σε επιλεγμένη φτώχεια (όχι ανέχεια) και για το πόσο οικολογικό, ανθρώπινο, θεάρεστο και αναγκαίο είναι αυτό. Τι αίσθηση ελευθερίας σου δίνει. Η ελευθερία μόνο ως τέτοια μπορεί να οριστεί... Μόνο η αυτάρκεια που είναι σχεδόν συνώνυμη της φτώχειας μπορεί να μας ελευθερώσει...
Όμως η εφαρμογή της θεωρίας είναι δύσκολη... Είναι για λίγους γενναίους που άφησαν τον εαυτό τους στα χέρια του Θεού, που δεν αγωνιούν για το αύριο, που δεν χρειάζονται την ασφάλεια γιατί ξέρουν πως αυτή είναι χίμαιρα, που θέλουν να ζουν σαν αετοί και δεν ανέχονται να είναι τρένα πάνω στις ράγες του κατεστημένου....

Ο Φώτης σε λίγο χάθηκε από τα μάτια μου... Έσυρα τα βαριά -από τις αλυσίδες που συνειδητά κρέμασα πάνω τους- πόδια μου και ξεκίνησα προς την αντίθετη κατεύθυνση. Ήξερα πως το λάθος μου είναι στην επιλογή... Στην πραγματικότητα έχω επιλέξει τα δεσμά. Όχι,δεν με μελαγχόλησαν οι σκέψεις αυτές... Αντίθετα με δυνάμωσαν... Ελπίζω να βρω το θάρρος να πετάξω κι εγώ λίγες από τις αλυσίδες μου, να αλαφρώσω λιγάκι... ποτέ δεν ξέρεις πότε θα βρεις τη δύναμη να δεις κατάματα την αλήθεια και να αλλάξεις... Σήμερα έχω τα γενέθλιά μου και τη συνάντηση με το Φώτη τη θεωρώ το καλύτερο δώρο.

(Άρθρα σχετικά με μια άλλη από τη σημερινή άποψη ζωής εδώ & εδώ)

Ο Φώτης μιλάει για την κρίση - Η κοινωνία του Βόλου μέσα από μια διαφορετική ματιά

Άπαντα Ορθοδοξίας (& εκεί από εδώ)

Ο ερημίτης - κοσμοκαλόγερος Φώτης ["Ν": χωρίς κακία, θεωρώ το χαρακτηρισμό κάπως πεζό για έναν άνθρωπο, που -καθώς φαίνεται- η ζωή του είναι φτιαγμένη από την ουσία της ποίησης] άφησε πίσω του το επάγγελμα ως τσαγκάρης και τους δικούς του ανθρώπους, και τα τελευταία 40 χρόνια ζει μια ασκητική ζωή, αφιερώνοντας την καθημερινότητα και την ψυχή του σε άπορες οικογένειες, αδιαφορώντας για τις δικές του ανάγκες.

Τριγυρνώντας στους δρόμους του Βόλου, ο ίδιος πέρα από το χαμόγελό του και τα λουλούδια που προσφέρει, δίνει τα ψιλά του στους καταστηματάρχες, στους περαστικούς, στην εκκλησία και σε όποιον έχει ανάγκη. Δεν κρατάει κανένα χρηματικό ποσό για τον ίδιο. Όσοι δεν τον γνωρίζουν -και ειδικότερα τα νέα παιδιά- νομίζουν ότι είναι ζητιάνος ή ο τρελός της πόλης λόγω και της ενδυμασίας του. Οι υπόλοιποι έχουν μεγαλώσει μαζί του και έχουν μάθει από τον ίδιο τι θα πει να προσφέρεις αγάπη χωρίς να περιμένεις ανταπόδοση.

Ένας άνθρωπος, αληθινός, με καλή και καθαρή καρδιά, η ψυχάρα του Βόλου όπως τον αποκαλούν οι περισσότεροι. Ο ίδιος δεν έχει ανάγκη καμία πολιτεία, καμία τρόικα, αντιθέτως αυτός προσφέρει με την αγάπη του ό,τι μπορεί. Ελεύθερος, φιλοσοφημένος, ανεξάρτητος από όλα τα άσχημα της κοινωνίας ακόμα και στα 82 του χρόνια κοιτάζει με τα δικά του «καθαρά» μάτια με αισιοδοξία και ελπίδα τον κόσμο γύρω του.

ΡΕΠΟΡΤΑΖ: ΣΠΥΡΙΔΟΥΛΑ ΑΝΔΡΙΑΝΟΥΠΟΛΙΤΗ

Φώτο: Ηλίας Καράτσαλος - Ταχυδρόμος, Πανθεσσαλική Εφημερίδα

Για αρκετό διάστημα ζούσε στις σπηλιές της Γορίτσας. Ο ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ τον συνάντησε στο ησυχαστήριό του, σ’ ένα κτήμα στην περιοχή Κογιάτικα, έκταση που του έχει προσφερθεί. Η εικόνα που αντικρίσαμε ήταν ένα σπίτι - καλύβα μέσα σε μια μεγάλη πράσινη έκταση τελείως απομονωμένη από δρόμους και σπίτια. Το «σπίτι» του δεν έχει τις πολυτέλειες και τις ανέσεις τις δικές μας, γιατί ο ίδιος δεν τα έχει ανάγκη, όπως μας είπε.

Ζει χωρίς ρεύμα, νερό και θέρμανση. Κύρια ασχολία του είναι το κτήμα. Από κει καθημερινά κατεβαίνει με τα πόδια στο κέντρο της πόλης για να έρθει σε επαφή με τον κόσμο. Ο ίδιος, πρόσχαρος, συνομίλησε μαζί μας περνώντας τα δικά του μηνύματα. Αναφέρθηκε για τη σχέση του με τους ανθρώπους, την επιλογή του σ’ αυτόν τον τρόπο ζωής και για το πώς βλέπουν τα δικά του μάτια την οικονομική κρίση.

Δήλωσε ότι υπάρχει βοήθεια προς αυτόν από ανθρώπους φτωχούς αλλά και με οικονομική άνεση. «Εμένα με ξέρουν όλοι σχεδόν στο Βόλο σαν έναν απλό άνθρωπο και αυτός είμαι, επιβιώνω όπως όλοι, είτε έχω λεφτά είτε όχι» είπε ο ίδιος.

Όσον αφορά στην προσφορά του ίδιου στην κοινωνία υποστήριξε: «Εγώ δεν έχω λεφτά να βοηθήσω, αλλά με την παρουσία μου προσπαθώ να βοηθήσω τον άλλο σε ό,τι θέλει. Όταν μπορώ να προσφέρω οικονομική βοήθεια, φυσικά και δίνω κάτι χωρίς απαίτηση αμοιβής. Βέβαια μπορώ να «χαρίσω» επικοινωνία και σοφά λόγια, πέρα από τα υλικά αγαθά, σε όποιον θέλει. Είμαι ανοιχτός σε όλους τους ανθρώπους».

Στη συναναστροφή που έχει με τον κόσμο διακρίνει ότι οι άνθρωποι έχουν πολλά προβλήματα πλέον εξαιτίας της οικονομικής κρίσης. Χαρακτηριστικά αναφέρει: «Οι κόντρες και οι διαφορές μεταξύ των ανθρώπων έρχονται εκεί που ο άνθρωπος χάνει τον έλεγχο και ζητάει κάτι που δεν το έχει ανάγκη. Αυτή η εξέλιξη των πραγμάτων και του χρήματος έφερε στεναχώριες και προβλήματα στον άνθρωπο. Όλοι είχαν μάθει σ’ ένα καλό αυτοκίνητο, μια καλύτερη ποιότητα ζωής και πλέον «μαραζώνουν» στην ιδέα ότι θα τα στερηθούν».

Όσον αφορά στην επιλογή του ν’ ασκητέψει, ο ίδιος θεωρεί ότι αγκάλιασε την ορθοδοξία. «Αισθάνομαι πολύ όμορφα, κάνω καλές σκέψεις, πράξεις, οι κινήσεις μου προσπαθώ να είναι πιο έντιμες και «καθαρές». Αισθάνομαι πλούσιος με όλα αυτά. Αυτός είναι ο δικός μου βίος. Δεν έχω διαφορές με τους ανθρώπους, τους δέχομαι όλους».

Ο ίδιος βλέπει από τη δική του ματιά την ιδέα του χρήματος, υποστηρίζοντας: «Πρώτα οι άνθρωποι πρέπει ν’ αγαπάνε το Θεό και μετά τους συνανθρώπους, από κει και μετά ο άνθρωπος είναι πλούσιος και χωρίς χρήματα. Οι άνθρωποι μεταξύ τους πλέον δεν έχουν επικοινωνία, έχουν μόνο κόντρες και διαφορές οι οποίες δεν έχουν κανένα όφελος.

Η εξέλιξη των χρημάτων έφερε αυτό το γεγονός. Η κατάσταση έφτασε σε σημείο ο άνθρωπος να φοβάται τον γείτονα, τους συνανθρώπους, τους ξένους, ακόμα και τον ίδιο του τον εαυτό».

Η άποψή του για τη σημερινή πολιτική της χώρας είναι η ακόλουθη: « Ένα μέρος των ανθρώπων διαμαρτύρεται για την κυβέρνηση, η οποία από την πλευρά της κάνει ό,τι μπορεί και βοηθάει όσο είναι δυνατό. Πλέον οι αποφάσεις της όμως εξαρτώνται από τα μεγάλα κράτη. Μπορούνε να μας βοηθήσουν και μας, βοηθάνε τόσο όσο μπορούν, αλλά εμείς σαν λαός θέλουμε περισσότερα, είμαστε απαιτητικοί».

Συνεχίζοντας τονίζει ότι οι άνθρωποι έχουν χάσει την αξία της ζωής: «Δεν είμαστε ευτυχισμένοι με αυτό που έχουμε, όπως το πιο απλό, ένα πιάτο φαγητό. Και ας μην έχεις λεφτά στην τσέπη, μόνο με αυτό είσαι πλούσιος. Πιστεύουμε ότι αν έχουμε πολλά λεφτά είμαστε ασφαλείς. Τα λεφτά κάνουν μόνο λεφτά. Η ομορφιά της ζωής είναι η πίστη μας και η αγάπη. Ο άνθρωπος δεν είναι ούτε από κέρμα ούτε από χαρτί.

Όλοι είμαστε το ίδιο, αναπνέουμε το ίδιο οξυγόνο, ανεξαρτήτως χρώματος και κοινωνικής κατάστασης. Σημασία έχει να επικοινωνήσουμε με αγάπη, τα λεφτά δεν έχουν τόσο αξία και ο άνθρωπος δεν πρέπει να έχει αυτό σαν πρώτη επιθυμία. Τίποτα δεν είναι δικό μας, μόνο η αναπνοή».

Στα λόγια του αναφέρει «Και ο πιο φτωχός που δεν έχει μία δραχμή στην τσέπη του και αυτός θεωρείται πλούσιος γιατί πιο πολλά αξίζει η προσωπικότητά του. Σημαντικό είναι να έχει ευθύνη για τη παρουσία του στην κοινωνία, να μην κάνει λάθη. Όταν αρχίζουν και ζητάνε τα πλούτη, ξεκινάει ο διαχωρισμός στην κοινωνία. Το καλύτερο δώρο είναι ο άνθρωπος να είναι υγιέστατος και χαμογελαστός».

Στην ερώτηση αν θα ήθελε ν’ αλλάξει κάτι στη ζωή του, υποστήριξε: «Δεν θέλω ν’ αλλάξει κάτι στη ζωή μου, είμαι γεμάτος αγαθά και πιστεύω στο Θεό».

Τέλος άφησε το δικό του μήνυμα: «Ο άνθρωπος πρέπει να βλέπει τον συνάνθρωπο σαν αδερφό του, όποιος και να είναι αυτός, ό,τι και να είναι, αρκεί να έχει μέσα του στοιχεία καλά, να μεταφέρει χαρά και από κει και πέρα δεν έχει ανάγκη από τίποτα άλλο. Η μητέρα Ελλάδα είναι ευλογημένη και έχει μια μεγάλη αγκαλιά για όλους. Έχουμε πλούτο και δεν το γνωρίζουμε».

Το σχόλιό μας: Ο Θεός να ευλογεί & να προστατεύει αυτό το πουλί του ουρανού, τον ελεύθερο άνθρωπο. Είναι ευτυχής όποιος τον θέσει ως πρότυπο, απ' αυτά που μας ανάγουν στην ελευθερία και την ποιοτική ζωή, αλλά και στο Χριστό.

Επισκεφτείτε, αν θέλετε, τις ενότητές μας σαλοί (νομίζω ταιριάζει) & άγιοι της διπλανής πόρτας. Και τα posts μας:

Παπά Φώτης Λαυριώτης, ο διά Χριστόν σαλός (ο αντισυμβατικός σύγχρονος άγιος της Μυτιλήνης)

Παπά Γιώργης Χιωτάκης, ο ζωντανός βράχος των Λευκών Ορέων

Νεομάρτυρες της Κρίσης (και Ομολογητές)
Ένας λαός + μια κρίση – ένας Χριστός = 3.124 αυτοκτονίες

Οι άγιοι αναρχικοί
Κάτι τύποι με μαύρα που ζουν στον κόσμο τους...
Αμερικανίδα καλλιτέχνις, ερημίτισσα των δασών
Από άθεος ροκάς, ιεραπόστολος που παλεύει για ένα λαό
Μια συνάντηση στα δάση - δασολόγος ασκητής στη Σιβηρία

28 Οκτωβρίου, κρίση, πείνα, αντιδράσεις...

Επικερδείς Επενδύσεις - Αειφόρος Ανάπτυξη!...
Γέροντας Παΐσιος: "Οι τσέπες σας πρέπει να είναι ανοιχτές..."

Η ευλογία της οικονομικής κρίσης & η λύση της

"Το πιο επαναστατικό κοινωνικό μήνυμα..."

π. Νικ. Λουδοβίκος: «Η σημερινή κρίση, υπό το φώς της Ορθόδοξης Θεολογίας»

Αναρτήθηκε από ΝΕΚΡΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ στις 10:25 μ.μ.

Ετικέτες άγιοι της διπλανής πόρτας, ΛΕΦΤΑ, οικονομική κρίση, σαλοί

2 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Τόσα χρόνια βλέπω αυτήν την ψυχή και ποτέ μου δεν την προσέγγισα. Ποτέ δεν μου έβγαλε κάτι κακό, όντως σου βγάζει αυτό το ανάλαφρο, πως δεν περπατάει αλλά πετάει! Μετά από αυτά που διάβασα, θα πάω να του μιλήσω σίγουρα.

23/1/13 00:11

Ανώνυμος είπε...

Μια αναφορά στο Φώτη από εδώ: http://anazhthseis-elena.blogspot.gr/2014/02/blog-post_4.html (4/2/2014):

Δεν τον έχω ξαναδεί έτσι -και τον ξέρω πολλά χρόνια-.
Διέσχιζε τον δρόμο σαν αλαφιασμένος, με τα ακατάστατα γένια του σαν ανατριχιασμένα και μπερδεμένα -άγνωστο γιατί- και τα μάτια του όχι όπως άλλες φορές θάλασσες καλοκαιρινές αλλά λες και η καταιγίδα τους θα ξεχυνόταν στο πεζοδρόμιο και στα γύρω μαγαζιά.
Ο Φώτης δεν ήταν ποτέ έτσι.
Αυτός έχει τον δικό του τρόπο, τον δικό του δρόμο, το δικό του γέλιο, την δική του γαλήνη.
Τώρα ήταν ένας άλλος άνθρωπος και αναρωτήθηκα "γιατί".
Δεν πιστεύω πως κάποιος τον πείραξε γιατί κανείς στην πόλη δεν ενοχλεί τον Φώτη. Αλλά και αν συνέβαινε, αυτός πάλι ήσυχος σαν πρόβατο του Θεού θα παρέμενε. Είναι σαν το καλό στοιχειό της πόλης που λες και ορίστηκε για να κρατά αποθησαυρισμένα τα υπολείμματα της άνωθεν ειρήνης και να τα μοιράζει στους κατοίκους όταν, περπατώντας στις οδούς, βλέπει πως τελειώνουν τα κουράγια.
Θες το ψιλόβροχο και η παγωνιά του πρωινού, θες ο γενικότερα κακός μας καιρός, θες οι καθημερινές δοκιμασίες και οι προσωπικές μας αποστασίες η αγριεμένη μορφή του αγαπημένου ερημίτη, με φόβισε. Ίσως και να την είδα λίγο ως χρησμό, ως αποχώρηση αγγέλων, ως επέλαση εναντίων, που τους είδε πρώτος αυτός και σκιάχτηκε.
Κύριε γαλήνεψε τον Φώτη τον αγαθό, γιατί αν κιοτέψουν οι νεράιδες τελειώνει η γλύκα των παλιών ιστοριών, αν αλαφιαστούν οι προφήτες των καλών πραγμάτων χάνεται η ελπίδα, αν οι ασκητές δεν μετανίσουν χάνεται ο κόσμος.
Κυρά μας Παναγιά δος του "καλημέρες" να μας ξαναπεί και χαμόγελα να τις στηρίξει για να τον αναζητούμε σαν την προσευχή που δεν είπαμε, στις γωνιές της τρελαμένης πόλης.
Φίλοι του ουρανού, βάλτε ανάμεσα στα λερά του γένια ένα λουλούδι ανθισμένο σε γωνιά της Εδέμ, για νάρθει η Άνοιξη και φέτος...

5/2/14 13:23
http://o-nekros.blogspot.gr/2013/01/blog-post_22.html

Τρίτη, Φεβρουαρίου 04, 2014

Τί έπαθε ο Φώτης;

Για να κατανοήσετε το κείμενο που ακολουθεί διαβάστε πρώτα

Ο Φώτης του αθέατου δρόμου

"Εκατομμύρια άγγελοι".....

Δεν τον έχω ξαναδεί έτσι -και τον ξέρω πολλά χρόνια-.
Διέσχιζε τον δρόμο σαν αλαφιασμένος, με τα ακατάστατα γένια του σαν ανατριχιασμένα και μπερδεμένα -άγνωστο γιατί- και τα μάτια του όχι όπως άλλες φορές θάλασσες καλοκαιρινές αλλά λες και η καταιγίδα τους θα ξεχυνόταν στο πεζοδρόμιο και στα γύρω μαγαζιά.
Ο Φώτης δεν ήταν ποτέ έτσι.
Αυτός έχει τον δικό του τρόπο, τον δικό του δρόμο, το δικό του γέλιο, την δική του γαλήνη.
Τώρα ήταν ένας άλλος άνθρωπος και αναρωτήθηκα "γιατί".
Δεν πιστεύω πως κάποιος τον πείραξε γιατί κανείς στην πόλη δεν ενοχλεί τον Φώτη. Αλλά και αν συνέβαινε, αυτός πάλι ήσυχος σαν πρόβατο του Θεού θα παρέμενε. Είναι σαν το καλό στοιχειό της πόλης που λες και ορίστηκε για να κρατά αποθησαυρισμένα τα υπολείμματα της άνωθεν ειρήνης και να τα μοιράζει στους κατοίκους όταν, περπατώντας στις οδούς, βλέπει πως τελειώνουν τα κουράγια.
Θες το ψιλόβροχο και η παγωνιά του πρωινού, θες ο γενικότερα κακός μας καιρός, θες οι καθημερινές δοκιμασίες και οι προσωπικές μας αποστασίες η αγριεμένη μορφή του αγαπημένου ερημίτη, με φόβισε. Ίσως και να την είδα λίγο ως χρησμό, ως αποχώρηση αγγέλων, ως επέλαση εναντίων, που τους είδε πρώτος αυτός και σκιάχτηκε.
Κύριε γαλήνεψε τον Φώτη τον αγαθό, γιατί αν κιοτέψουν οι νεράιδες τελειώνει η γλύκα των παλιών ιστοριών, αν αλαφιαστούν οι προφήτες των καλών πραγμάτων χάνεται η ελπίδα, αν οι ασκητές δεν μετανίσουν χάνεται ο κόσμος.

Κυρά μας Παναγιά δος του "καλημέρες" να μας ξαναπεί και χαμόγελα να τις στηρίξει για να τον αναζητούμε σαν την προσευχή που δεν είπαμε, στις γωνιές της τρελαμένης πόλης.
Φίλοι του ουρανού, βάλτε ανάμεσα στα λερά του γένια ένα λουλούδι ανθισμένο σε γωνιά της Εδέμ, για νάρθει η Άνοιξη και φέτος...

Αναρτήθηκε από ΕΛΕΝΑ στις 4:00 μ.μ.
http://anazhthseis-elena.blogspot.gr/2014/02/blog-post_4.html